Słodko i wytrawnie

Pierniczki i sposób ich ozdobienia. Nie stawiam na precyzyjne wykonanie, bo na razie jeszcze nie mam takich zdolności. Misterne ozdoby z lukru to coś, co ciągle jeszcze mnie przerasta. Uczę się powoli, bo takie ozdoby wykonuję tylko raz do roku - właśnie na pierniczkach pieczonych na święta. Chociaż muszę powiedzieć, że i tak już widzę u siebie postępy - to trzeci rok, w którym lukruję pieniki i z pewnością wyszło mi to tym razem lepiej, niż przez dwa poprzednie lata. Dalej nie jest idealnie, ale mnogość i żywość kolorów przesłaniają braki warsztatowe i sprawiają (tak mi się wydaje!), że moje pierniki wyglądają atrakcyjnie, pomimo, że nie są perfekcyjne. Moje pierniki są raczej zabawne niż eleganckie.

Z tego przepisu upiekłam też części składowe domku z piernika. Przy ich produkcji wykorzystałam technikę robienia witrażyków z landrynek, opisaną w przepisie.

Polecam do pieczenia sztuczny miód. Po pierwsze - z nim pierniczki szybciej zmiękną. Po drugie, prawdziwego miodu po prostu nie warto zużywać do pieczenia. Pomimo, że jest zdrowy, w czasie pieczenia traci swoje właściwości - tak więc równie dobrze można użyć miodu sztucznego, który jest tańszy.

Wracając do kwestii mięknięcia - te pierniczki potrafią to zrobić naprawdę bardzo szybko. Jeśli po upieczeniu zostawi się je na wierzchu na dzień lub dwa, prawdopodobnie to wystarczy - wchłoną wilgoć z powietrza i będą gotowe do jedzenia. Można też od razu zapakować je do puszki, wkładając do niej również przekrojone jabłko. Albo przechowywać je razem z krajanką piernikową przekładaną marmoladą czy też pierniczkami nadziewanymi marmoladą. W przypadku przechowywania ich z czymś wilgotnym należy kontrolować ich stan - czy nie stają się za miękkie. Ja w zeszłym roku zostawiłam je w puszce właśnie z nadziewanymi piernikami na jakieś dwa tygodnie i nie podobało mi się to, jak bardzo rozmiękły.

Zaraz po upieczeniu pierniki są miękkie, wiotkie i należy pozwolić im wystygnąć na płaskiej powierzchni. Jeśli położy się je jeden na drugim, mogą zastygnąć zniekształcone.

Metodą prób i błędów dobrałam sobie odpowiednią ilość przyprawy, ale to jest ilość tej konkretnej przyprawy, której ja używam. Wiadomo, że takie mieszanki są różne. Jeśli ktoś używa gotowej przyprawy, być może powinien użyć jej więcej, bo prawdopodobnie zawiera ona cukier albo mąkę, co czyni ją słabszą. Moje pierniki wychodzą wyraźnie korzenne i pachnące, ale nie bardzo ostre - nie lubię ostrych smaków. Jeśli ktoś lubi mocniejsze korzenne smaki, może śmiało dodać więcej przyprawy - na przykład 40 g.

Użyte składniki i narzędzia:

• Foremki, barwniki, rękaw cukierniczy i tylka: firma Wilton; do kupienia w Tortowni, MniamMniam.pl i na Allegro. Foremki są duże; wydaje mi się, że w Polsce zwykle używa się mniejszych. Ale ich rozmiar bardzo mi pasuje do pierników, którym na dobre wychodzi to, że są duże i pulchne. Używam tylki z okrągłym otworem nr 2, moim zdaniem jest idealna do takich dekoracji. Mój rękaw cukierniczy ma 20 cm - z mojego doświadczenia wynika, że nie powinien być większy, bo większego niewygodnie się używa do tak precyzyjnego ozdabiania. Należy do niego nałożyć łyżkę czy dwie lukru na raz, nie więcej. Taką ilością można ozdobić naprawdę dużo pierników.
• Pasteryzowane białko w proszku: firma Squires Kitchen, do kupienia w Tortowni. Najlepszy, nierozlewający się lukier otrzymuje się z białka, jednak zawsze istnieje ryzyko związane z salmonellą, jeśli używa się surowego jajka. Dlatego pasteryzowane białko to dla mnie świetne rozwiązanie.

http://mojewypieki.blox.pl/2007/11/Pierniczki-przepis-II.html