Słodko i wytrawnie

Przepis zaczerpnięty wprost ze znanego wszystkim bloga. Niczego w nim nie zmieniłam. Zamieszczam go tu, żeby ogłosić triumf nad kremem, który bardzo nie chciał się udać, ale w końcu skapitulował i się udał. A jak już się udał, to się tym pochwalę. Przy okazji opiszę, co też takiego robiłam, że się nie udawał i jak to zrobiłam, że ostatecznie wyszedł dobry. Pisałam już, że dopiero uczę się piec? No. I w taki właśnie sposób uczę się na własnych błędach. Może komuś uda się czegoś nauczyć na moich błędach i już nie będzie musiał popełniać własnych.

Tort jest lekki i chyba oryginalny - ja nigdy dotąd nie jadłam niczego, co łączyłoby ze sobą mak i białą czekoladę. A pasują do siebie bardzo dobrze. A więc: tort jest lekki. I delikatny w smaku. Idealnie nasączony ponczem: wilgotny, ale nie mokry. Aromat rumu podkreśla smak całości, ale nie dominuje. Chowa się gdzieś na dalszym planie tak, że właściwie trudno go rozpoznać, chociaż jest wyczuwalny. Krem rozpływa się w ustach.

Marzyła mi się śnieżnobiała dekoracja tego tortu: jakieś rozetki, gwiazdki z kremu, ozdobione kilkoma srebrnymi kuleczkami. Okazało się, że ten krem niezbyt się nadaje do robienia takich dekoracji. Chociaż ma gładką strukturę, trudno mi było tak wygładzić powierzchnię tortu i ozdobić ją rozetkami, żeby wyglądało to ładnie. Krem układał się jakoś inaczej, niż chciałam i uparcie nadawał tortowi niechlujny, bałaganiarski wygląd. Ostatecznie się poddałam, wygładziłam krem tak, jak umiałam najlepiej i posypałam tort różowymi serduszkami. Ale mam już pomysł na to, jak można by zrealizować mój pierwotny zamysł: ubić dodatkowo samą śmietankę, ewentualnie śmietankę z cukrem. Cienką warstwą takiej śmietanki dodatkowo obłożyć tort i wygładzić powierzchnię, z reszty zrobić rozetki. Dekoracje z bitej śmietany na pewno będą dobrze wyglądać.

Ponieważ osobom, które potrafią piec, na pewno wystarczy przepis bez dodatkowych rozwlekłych opisów, podaję go od razu. A jeśli ktoś, tak jak ja, jeszcze się uczy, może przeczytać historię moich nieudanych prób, którą znajdzie zaraz za przepisem.

Ten krem jest chyba dość trudny dla początkujących. Wnioskuję to z liczby znajdujących się pod źródłowym przepisem komentarzy, które ogłaszają, że coś poszło nie tak. Dlatego też mam nadzieję, że mój opis porażek komuś się przyda i pomoże przy robieniu kremu. Pomoże znaleźć przyczynę ewentualnego niepowodzenia i ją wyeliminować.

Zepsułam krem kilka razy, zanim się udało go zrobić. Nie do wiary, że byłam taka wytrwała, że próbowałam dalej. Na pewno zachęciło mnie to, że skoro autorka bloga "Moje wypieki" poleca ten przepis, to na pewno jest on dobry. Uszczegółowię: uparłam się, żeby krem zrobić ze śmietanki (płynnej). Na pewno da się go też zrobić ze śmietany (gęstej). I być może jest to nawet ławiejsze. Ale ze śmietanki wychodzi trochę bardziej delikatny i tak mi bardziej pasowało.

Przy pierwszym podejściu krem mi się zwarzył. Schłodziłam śmietankę jak zwykle, dała się ubić bez problemów. Zaczęłam wlewać do niej czekoladę i ubijać. Zwarzyła się. Wniosek, do którego doszłam: należy śmietankę schłodzić najbardziej, jak się da (w moim przypadku oznacza to schłodzenie jej bardziej, niż to zwykle robiłam). Nawet, jeśli taka nie do końca schłodzona sama w sobie się ubije, w połączeniu z lekko ciepłą czekoladą jej temperatura się podniesie i przy dalszym ubijaniu spowoduje rozwarstwienie się kremu.

Drugie podejście dało w rezultacie krem z grudkami. Płynna czekolada w zetknięciu z lodowatą śmietanką zdążyła lekko zastygnąć, zanim została wmiksowana w krem i pozostała w nim w postaci malutkich kawałków. Wyjaśnienie: wlałam za dużo czekolady na raz, robiąc przerwę w miksowaniu, zamiast zrobić dokładnie tak, jak w przepisie, czyli miksować bez przerwy. Muszę jednak dodać, że smakowi kremu to ani trochę nie zaszkodziło, a grudki nie były wyczuwalne. Tylko widoczne.

Podejście trzecie. Nie wiedząc, czy problem z grudkami się nie powtórzy, postanowiłam rozcieńczyć roztopioną czekoladę małą ilością śmietanki, żeby była mniej skłonna do zastygania. Nie udało się. Mała ilość śmietanki dodana do roztopionej czekolady powodowała jej warzenie się, i to zarówno wtedy, kiedy oba składniki były ciepłe, jak i wtedy, kiedy były schłodzone. To bardzo dziwne, ale okazuje się, że o ile białą czekoladę da się rozpuścić w większej ilości mleka (tak, jak w poprzednim przepisie na tort), to niewielkiej ilości nie da się z białą czekoladą wymieszać.

Kiedy w końcu krem wyszedł tak, jak trzeba, nie mogłam zrozumieć, dlaczego tak długo mi się to nie udawało. Ostatecznie nie ma w tym niczego trudnego - wystarczy postępować dokładnie tak, jak jest to opisane w przepisie, czyli dobrze schłodzić śmietankę, a roztopioną i schłodzoną czekoladę wlewać do niej powoli, miksując na bieżąco. I nie trzeba kombinować z rozcieńczaniem czekolady. (Dygresja: taki krem da się zrobić również mieszając roztopioną czekoladę z całą śmietanką, chłodząc, a następnie ubijając całość. Tego nie próbowałam. Chciałam zrobić to tak, tak mówi przepis, bo przecież skoro da się to tak zrobić, mnie również musiało się udać.)

Niezła konkluzja: po tylu nieudanych próbach dojść do wniosku, że należało po prostu postępować według przepisu. Tyle tylko, że trzeba postępować dokładnie według przepisu.

Przy okazji muszę powiedzieć, że czekolada Milka bardzo dobrze nadaje się to rozpuszczania. Rozpływa się szybko i jest fantastycznie aksamitna, bez grudek. Chłodzona, przy zadziwiająco niskich temperaturach pozostaje płynna. Skoro już o tym mowa, użyłam śmietanki 36% firmy Łowicz.

http://mojewypieki.blox.pl/2008/09/Tort-makowy-z-kremem-z-bialej-czekolady.html

Ten tort jest pyszny, przepyszny. Od pierwszego momentu wiedziałam, że zostanie jednym z moich ulubionych wypieków. Wzbudził zresztą ogólny zachwyt. Łączy w sobie smaki czekolad: mlecznej, gorzkiej i białej. Pomimo to, że jest słodki (i tłusty – bo śmietana i czekolada, przecież), sprawia wrażenie lekkiego. Ma delikatny smak. Te kremy – to właściwie musy czekoladowe. Kremów jest dużo, tak. I tak ma być. Można myśleć o tym torcie jak o kremowym deserze z dodatkiem biszkoptu.

Zrobione ze śmietany kremy wyszły idealnie gęste i bardzo przyjemnie się z nimi pracowało, ale połowę białej masy, tę połowę, która przeznaczona była na wierzchnią warstwę, świadomie zrobiłam bardziej płynną – dodałam do niej niewielką ilość śmietanki (dodałam ją pod koniec, dolewając po trochu do gotowego kremu, mieszając i sprawdzając, czy już osiągnął satysfakcjonującą mnie konsystencję). Chciałam, żeby trochę spływała z tortu, co moim zdaniem wygląda bardzo apetycznie. Można porównać efekt osiągnięty przeze mnie z wyglądem tortu, ozdobionego wzorcowo gęstą masą, oglądając zdjęcia dołączone do przepisu źródłowego i zdecydować, którą wersję się woli. Tamten tort wygląda na pewno na bardziej uporządkowany. Co do mojego tortu, przypomina mi wielką babeczkę, co mi się podoba.

Mój tort jest mały, został upieczony w tortownicy o średnicy 15 cm. Przepis natomiast jest na tort o średnicy 26-28 cm:

Kiedy po raz pierwszy jadłam ten tort, był on w wykonaniu mojego szwagra. Różnica między naszymi tortami polega na tym, że on użył śmietanki (płynnej), a ja śmietany (gęstej). On ze swojego wypieku nie był zadowolony, oczywiście (bo autor zwykle w swoim dziele widzi jakieś wady), a my, degustujący, byliśmy zachwyceni, oczywiście (bo nikt poza autorem nie zwraca uwagi na drobiazgi). Nie był zadowolony, bo jego kremy wyszły zbyt płynne, rozlewały się i trudno było poskładać tort, a potem podzielić na porcje. Mnie tort pomimo to bardzo się podobał, a smakował – świetnie. Od pierwszego kęsa zastanawiałam się, co mi przypomina jego smak. Coś takiego już kiedyś jadłam… Przy drugim kawałku przyszło mi do głowy, że tak smakują słodycze dla dzieci: jajko-niespodzianka, deser Monte – coś w tym rodzaju.

Nauczona jego doświadczeniem, sama użyłam gęstej śmietany. Nie miałam żadnych problemów ani ze zrobieniem kremów, ani z nałożeniem ich na tort, ale – smak wyszedł trochę inny! Mój tort jest trochę mniej słodki. Być może to jego zaleta, bo ma bardziej wyrazisty smak. Dzięki temu jest lekko wyczuwalny charakterystyczny posmak gorzkiej czekolady. Ja osobiście wolałam tamten smak, ale ja lubię słodkie rzeczy. Kwestia gustu.

Na pewno warto kupić śmietanę czy śmietankę o zawartości tłuszczu 36%. Te o zawartości tłuszczu 30% da się ubić, ale są mniej trwałe. Gorzej się trzymają, po jakimś czasie mogą podejść wodą. Konstrukcja tego tortu opiera się na trwałości śmietany, więc powinna być niezawodna. Poza tym przy 30% istnieje większe prawdopodobieństwo, że śmietana się zwarzy. Po komentarzach pod źródłowym przepisem widać, że zdarzają się takie problemy.

Pomimo uwag w tamtych komentarzach wcale jednak nie uważam, że przepis jest trudny. Na pewno ważne jest to, żeby śmietana była dobrze schłodzona – inaczej się nie ubije, tylko zwarzy – zwłaszcza, że po ubiciu ma zostać wymieszana z czekoladą. Czekolada przed wymieszaniem też musi zostać ostudzona, ale wiadomo, że lodowata być nie może, bo przestanie być płynna. Tak więc śmietana powinna być tak zimna, jak się tylko da, na granicy zmrożenia, żeby czekolada nie zdołała jej za bardzo ogrzać. Ze śmietaną 36% wszystko poszło dobrze – i szybko. Wymieszanie składników na biszkopt to tylko chwila; po upieczeniu i ostudzeniu ciasta – następna chwila to rozpuszczenie czekolady i ubicie śmietany. Kremy nie sprawiały najmniejszych problemów i wyszły idealnie… kremowe. Jeszcze nigdy nie osiągnęłam takiego efektu tak małym nakładem sił. Nie do wiary, jakie łatwe jest jego zrobienie. I że taka prosta dekoracja może być taka efektowna.

Zgłosiłam mój tort do akcji "W Krainie Czarów"! Uznałam, że bardzo tam pasuje, skoro został oceniony jako wyglądający jak z "Alicji w Krainie Czarów" (patrz: pierwszy komentarz pod tym wpisem). Akcja co prawda zaczęła się już po tym, jak zamieściłam tutaj ten przepis, ale organizatorka uznała, że podoba jej się torcik i pozwoliła mi go zgłosić. Zgłaszam go więc jako danie, które mogłoby się znaleźć na podwieczorku u Kapelusznika.

http://www.smaczny.pl/przepis,wysmienity_i_bardzo_latwy_tort_czekoladowy

Póki są jeszcze maliny, postanowiłam spróbować, jak smakuje prawdziwy angielski trifle. Właściwie w przypadku takiej potrawy jak trifle posiadanie precyzyjnego przepisu nie jest konieczne – w końcu to tylko deser złożony z warstw owoców i kremów. Jakiekolwiek się tam znajdą składniki i proporcje, na pewno będzie pyszny, bo w końcu jak trudno coś takiego skomponować? Ale ja postanowiłam mimo wszystko dotrzeć do pierwotnego, źródłowego przepisu. Mnogość odmian tego deseru w Internecie świadczy o tym, że mało kto już pamięta, jaką postać miał na początku i mało kogo to obchodzi. Jakoś jednak udało się dotrzeć do źródeł. Skompletowałam właściwy przepis i wykonałam. Tradycyjny. Angielski. Deser. Z malinami i bananami.

Uczciwie mówiąc, już na wstępie wiedziałam, że przyjdzie mi minimalnie zmodyfikować przepis. Na przykład śmietanka – maksymalna zawartość tłuszczu w śmietance, jaką można spotkać w Polsce, to 36% i takiej też użyłam. Wbrew przepisowi posłodziłam ją też przed ubiciem (podana w przepisie ilość uwzględnia tylko cukier, dodawany do kremu). Poza tym, nie mam sherry (to hiszpańskie wino) i nie planowałam w tej chwili go kupować. Użyłam amaretto (likier migdałowy), które akurat mam. Muszę powiedzieć, że trifle wzbogacony słodkim, migdałowym smakiem okazał się pyszny.

Warto go przygotować w szklanym, przezroczystym naczyniu (jednym dużym lub kilku małych), żeby kolejne warstwy były widoczne. Na tym polega urok tego deseru.

Zapragnęłam zrobić ten deser pod wpływem serialu „Friends”. Pamiętacie ten odcinek, w którym Rachel przygotowuje trifle, omyłkowo pomieszawszy ze sobą dwa różne przepisy, w wyniku czego powstaje deser z wołowiną? Przyjaciele pytają ją, co robi, a ona odpowiada: It’s a trifle. It’s got all of these layers. First there’s a layer of ladyfingers, then a layer of jam, then custard, which I made from scratch, then raspberries, more ladyfingers, then beef sautéed with peas and onions, then a little more custard, and then bananas, and then I just put some whipped cream on top! Bardzo zainteresował mnie deser, który wyglądał wyjątkowo apetycznie w wielkiej szklanej misie. Był pięknie i pieczołowicie ułożony; ja nie umiem tak ładnie poukładać tych warstw i wrzucam wszystkie byle jak. Opis składników brzmiał naprawdę pysznie (pomijając kwestię wołowiny). W każdym razie – od momentu obejrzenia tego odcinka miałam ochotę coś takiego zjeść. Jako fanka "Friendsów" chciałam nawet pierwotnie wykorzystać układ warstw, podany przez Rachel (bez wołowiny!), ale tym razem zdecydowałam się na tradycyjny.

Niestety, nie potrafię już teraz podać źródła, z którego korzystałam. Już parę miesięcy temu przetłumaczyłam i zapisałam przepis, który czekał na wypróbowanie aż do teraz. Niewykluczone, że korzystałam z paru stron internetowych, chcąc dociec, jaki to jest ten tradycyjny, pierwotny skład. Żeby się trochę zrehabilitować, polecam ten tekst, z którego wynika, że podana przeze mnie kolejność warstw jest tą tradycyjną-i-jedyną-właściwą. W skrócie - z tekstu wynika, że dolną warstwę zawsze stanowi ciasto: biszkopt, biszkopty albo inne ciastka. Ciasto zostaje - opcjonalnie - skropione alkoholem, najlepiej słodkim i pasującym smakiem do pozostałych składników. Następny jest dżem, mus albo sos - i tutaj dobrze jest użyć takiego, który jest zrobiony z owoców użytych w deserze. A więc jeśli trifle z malinami - to dżem malinowy; jeśli z truskawkami - sos truskawkowy. To podkreśli, wzmocni smak owoców. Owoce stanowią następną warstwę, na nie wylewa się krem, a na samej górze umieszcza się bitą śmietanę. Wariacje i modyfikacje oczywiście mogą być przeróżne, a podany układ warstw zachęca do tworzenia własnych zestawień smakowych. Na blogu podałam już wcześniej przepis na trifle truskawkowo-cytrynowy.

Trifle to tradycyjny angielski deser. Właściwie tradycyjny jest trifle z malinami i bananami, a ten truskawkowy jest modyfikacją. Zaczęłam od modyfikacji, ale zamierzam kiedyś wypróbować podstawowy przepis; wtedy na pewno go tu zamieszczę.

Przepis podaje, że z podanych ilości składników powstaje osiem do dziesięciu porcji. Żeby faktycznie tyle wyszło, muszą to być porcje nieco mniejsze, niż te na moich zdjęciach – i słusznie, bo cała szklanka tego deseru okazała się zbyt dużą ilością. Całość jest bardzo słodka i kaloryczna, nie da się zjeść wiele na raz.

Jak smakuje? Zachwycająco. Truskawki i bita śmietana w oczywisty sposób stanowią udane połączenie, a ich słodki smak jest złamany przez kwaskowaty lemon curd.

Przepis nakazuje użyć śmietanki bardziej tłustej, niż 30%. Oczywiście, jeśli ktoś innej nie ma, może użyć takiej, ale im wyższa zawartość tłuszczu, tym bardziej kremowa konsystencja śmietany po ubiciu i tym trwalsza ona jest – nie podchodzi wodą. A ma to tutaj pewne znaczenie, ponieważ trifle długo musi się chłodzić przed podaniem. W Polsce można kupić śmietankę 36%.

http://www.joyofbaking.com/StrawberryLemonCurdTrifle.html

Zamieszczam ten przepis, bo muffinki wyszły mi dokładnie tak, jak sobie wyobrażałam muffinki bananowe - wilgotne i aromatyczne, ale ładnie wyrośnięte. Bardzo mi smakowały, a połączenie bananów z białą czekoladą idealnie mi odpowiada (zresztą, banany pasują do każdego rodzaju czekolady).

Muffinki same w sobie nie są bardzo słodkie; smak uzupełnia polewa śmietankowo-czekoladowa. Jeśli ktoś nie lubi tak słodkich smaków, może zrezygnować z polewy - również będą pyszne.