Słodko i wytrawnie

Przepis z dedykacją dla Asi.

Po raz pierwszy spróbowałam czekoladowego fondue. Fondue to właściwie potrawa z roztopionego żółtego sera (w którym macza się kawałki chleba), a czekoladowa wersja jest już wariacją na temat. Potrawa pochodzi ze Szwajcarii, a nazwa "fondue" ma coś wspólnego z francuskim słowem oznaczającym "topić się". Widać więc, że odnoszenie tej nazwy do takiej słodkiej wersji również ma rację bytu, jako że w potrawie występuje roztopiona czekolada. W tej roztopionej czekoladzie macza się kawałki owoców, nabite na widelec. Takie to proste, a takie dobre. Fondue jest bardzo towarzyską potrawą o szczególnym charakterze, jako że wszyscy uczestnicy sięgają do jednego naczynia. Nadaje się do długiego celebrowania w gronie znajomych.

Można kupić zestaw specjalnie przeznaczony do przygotowania czekoladowego fondue - taki zestaw składa się z podgrzewacza, w którym można umieścić świeczkę, miski na masę czekoladową i małych widelców. Te zestawy są bardzo ładne, ale ponieważ ja takiego nie mam, poskładałam go z tego, co miałam w domu. Z dwiema miseczkami, ponieważ wypróbowaliśmy od razu masy z ciemnej i białej czekolady. Przy okazji uczyniłam spostrzeżenie: kupowanie takich specjalnych zestawów nie jest głupie - widelce, które są do nich dołączone, są wyprofilowane inaczej niż zwykłe i podejrzewam, że dzięki temu kawałki owoców dobrze się na nich trzymają. My używaliśmy zwykłych widelców i raz po raz gubiliśmy owoce, które zsuwały się z nich i wpadały do czekolady.

We wszystkich przepisach, jakie znalazłam, zawartość płynnych składników w masie czekoladowej była większa, niż ja podaję. Przy tak dużym udziale płynów masa byłaby jednak bardzo rzadka, a ja wolę, żeby była bardziej gęsta i bardziej... czekoladowa. Poniżej więc moja propozycja. Przepis zarówno na ciemne, jak i na białe fondue daje 4 porcje.

Kiedy myślę o owocach, które dobrze smakują z czekoladą, jako pierwsze przychodzą mi do głowy truskawki i banany. Ale oczywiście jest to kwestia gustu i fantazji, można użyć wielu innych gatunków. Owoce należy umyć, obrać ze skórek, uwolnić od pestek; te większe pokroić na kawałki.

Czekoladowe fondue zawsze kojarzyło mi się z owocami, ale teraz, przeglądając przepisy natrafiłam na różne inne pomysły: w czekoladzie można maczać biszkopty albo - marcepanowe kulki, na które podaję przepis:

Z Wikipedii dowiedziałam się, że winiak to to samo co brandy, przedstawicielem brandy natomiast jest na przykład koniak. Szczerze mówiąc, i tak takich alkoholi nie posiadam; mam w domu trzy butelki różnych trunków, używanych właśnie do różnych deserów, a wśród nich wódkę - użyłam więc wódki. Nie wiem, ile moje kulki straciły na smaku przez brak brandy - moim zdaniem i tak były bardzo dobre. Alkohol i skórka cytrynowa ożywiły lekko mdły smak marcepanu. Migdały posiekałam, nie zmieliłam - dzięki temu ich kawałki nadały kulkom niejednolitą strukturę. Tak, bardzo dobre były.

Czekoladowe fondue przypadło mi do gustu i bardzo chętnie wrócę do niego w lecie, kiedy będą truskawki i wiśnie.

http://www.chefkoch.de/rezept-anzeige.php?ID=251641100015265
http://www.rezepte-gratis.de/rezepte_13269-weisses-schokoladenfondue.htm

Ten tort jest pyszny, przepyszny. Od pierwszego momentu wiedziałam, że zostanie jednym z moich ulubionych wypieków. Wzbudził zresztą ogólny zachwyt. Łączy w sobie smaki czekolad: mlecznej, gorzkiej i białej. Pomimo to, że jest słodki (i tłusty – bo śmietana i czekolada, przecież), sprawia wrażenie lekkiego. Ma delikatny smak. Te kremy – to właściwie musy czekoladowe. Kremów jest dużo, tak. I tak ma być. Można myśleć o tym torcie jak o kremowym deserze z dodatkiem biszkoptu.

Zrobione ze śmietany kremy wyszły idealnie gęste i bardzo przyjemnie się z nimi pracowało, ale połowę białej masy, tę połowę, która przeznaczona była na wierzchnią warstwę, świadomie zrobiłam bardziej płynną – dodałam do niej niewielką ilość śmietanki (dodałam ją pod koniec, dolewając po trochu do gotowego kremu, mieszając i sprawdzając, czy już osiągnął satysfakcjonującą mnie konsystencję). Chciałam, żeby trochę spływała z tortu, co moim zdaniem wygląda bardzo apetycznie. Można porównać efekt osiągnięty przeze mnie z wyglądem tortu, ozdobionego wzorcowo gęstą masą, oglądając zdjęcia dołączone do przepisu źródłowego i zdecydować, którą wersję się woli. Tamten tort wygląda na pewno na bardziej uporządkowany. Co do mojego tortu, przypomina mi wielką babeczkę, co mi się podoba.

Mój tort jest mały, został upieczony w tortownicy o średnicy 15 cm. Przepis natomiast jest na tort o średnicy 26-28 cm:

Kiedy po raz pierwszy jadłam ten tort, był on w wykonaniu mojego szwagra. Różnica między naszymi tortami polega na tym, że on użył śmietanki (płynnej), a ja śmietany (gęstej). On ze swojego wypieku nie był zadowolony, oczywiście (bo autor zwykle w swoim dziele widzi jakieś wady), a my, degustujący, byliśmy zachwyceni, oczywiście (bo nikt poza autorem nie zwraca uwagi na drobiazgi). Nie był zadowolony, bo jego kremy wyszły zbyt płynne, rozlewały się i trudno było poskładać tort, a potem podzielić na porcje. Mnie tort pomimo to bardzo się podobał, a smakował – świetnie. Od pierwszego kęsa zastanawiałam się, co mi przypomina jego smak. Coś takiego już kiedyś jadłam… Przy drugim kawałku przyszło mi do głowy, że tak smakują słodycze dla dzieci: jajko-niespodzianka, deser Monte – coś w tym rodzaju.

Nauczona jego doświadczeniem, sama użyłam gęstej śmietany. Nie miałam żadnych problemów ani ze zrobieniem kremów, ani z nałożeniem ich na tort, ale – smak wyszedł trochę inny! Mój tort jest trochę mniej słodki. Być może to jego zaleta, bo ma bardziej wyrazisty smak. Dzięki temu jest lekko wyczuwalny charakterystyczny posmak gorzkiej czekolady. Ja osobiście wolałam tamten smak, ale ja lubię słodkie rzeczy. Kwestia gustu.

Na pewno warto kupić śmietanę czy śmietankę o zawartości tłuszczu 36%. Te o zawartości tłuszczu 30% da się ubić, ale są mniej trwałe. Gorzej się trzymają, po jakimś czasie mogą podejść wodą. Konstrukcja tego tortu opiera się na trwałości śmietany, więc powinna być niezawodna. Poza tym przy 30% istnieje większe prawdopodobieństwo, że śmietana się zwarzy. Po komentarzach pod źródłowym przepisem widać, że zdarzają się takie problemy.

Pomimo uwag w tamtych komentarzach wcale jednak nie uważam, że przepis jest trudny. Na pewno ważne jest to, żeby śmietana była dobrze schłodzona – inaczej się nie ubije, tylko zwarzy – zwłaszcza, że po ubiciu ma zostać wymieszana z czekoladą. Czekolada przed wymieszaniem też musi zostać ostudzona, ale wiadomo, że lodowata być nie może, bo przestanie być płynna. Tak więc śmietana powinna być tak zimna, jak się tylko da, na granicy zmrożenia, żeby czekolada nie zdołała jej za bardzo ogrzać. Ze śmietaną 36% wszystko poszło dobrze – i szybko. Wymieszanie składników na biszkopt to tylko chwila; po upieczeniu i ostudzeniu ciasta – następna chwila to rozpuszczenie czekolady i ubicie śmietany. Kremy nie sprawiały najmniejszych problemów i wyszły idealnie… kremowe. Jeszcze nigdy nie osiągnęłam takiego efektu tak małym nakładem sił. Nie do wiary, jakie łatwe jest jego zrobienie. I że taka prosta dekoracja może być taka efektowna.

Zgłosiłam mój tort do akcji "W Krainie Czarów"! Uznałam, że bardzo tam pasuje, skoro został oceniony jako wyglądający jak z "Alicji w Krainie Czarów" (patrz: pierwszy komentarz pod tym wpisem). Akcja co prawda zaczęła się już po tym, jak zamieściłam tutaj ten przepis, ale organizatorka uznała, że podoba jej się torcik i pozwoliła mi go zgłosić. Zgłaszam go więc jako danie, które mogłoby się znaleźć na podwieczorku u Kapelusznika.

http://www.smaczny.pl/przepis,wysmienity_i_bardzo_latwy_tort_czekoladowy

W ostatni weekend odbył się finał Szlachetnej Paczki. Uznałam to za świetną okazję do przygotowania ciasta ozdobionego masą cukrową. Logo akcji aż się prosiło, żeby je w ten sposób odwzorować. Był to mój pierwszy wyrób tego typu od czasu tortu w serca (zaprezentowałam go w notce o masie cukrowej).

Co trudno wywnioskować ze zdjęć, ciasto było dość małe: zostało upieczone w tortownicy o średnicy 20 cm. Nie wzięłam pod uwagę tego, że jeśli logo będzie miało niewielkie rozmiary, jego co mniejsze elementy będą trudne do wykonania. W wyniku tego napis ma urok w stylu "mam sześć lat i dopiero uczę się pisać". Nie pozostaje mi nic innego, niż tylko ten urok docenić. Zresztą dzięki temu widać wyraźnie, że jest to ręczny wyrób. Produkcja przebiegła tak: wydrukowałam logo Paczki w odpowiednim rozmiarze, wycięłam z papieru kształt serca i używając powstałego w ten sposób szablonu, wykroiłam takiż kształt z masy cukrowej. W odniesieniu do liter nie sposób się nie sprawdził, właśnie dlatego, że były za małe, dlatego produkowałam je, z rozwałkowanej masy wycinając wąskie paski i układając z nich odpowiednie kształty. Białe elementy nakleiłam na czerwony kwadrat, używając lukru z wody i cukru pudru.

Wypiek został radośnie pożarty w jednym z krakowskich magazynów Szlachetnej Paczki.

Pod dekoracją kryło się ciasto o nazwie Milky Way. Jak widać, nie zostało w całości pokryte masą cukrową. Zostało oblane czekoladową polewą, a do polewy przyklejony był kwadrat z masy cukrowej. Trochę się bałam tego przyklejania. Przepis na masę cukrową każe używać kremu maślanego; a co, jeśli czekolada się nie nadaje? Rozpuści masę cukrową, zniekształci dekoracje? Ale nic takiego się nie stało. Przetestowane: polewa czekoladowa nie szkodzi masie cukrowej.

Ciasto dobrze nadaje się do ozdabiania masą cukrową. Po pierwsze, jest dość sztywne - mam na myśli, że nie jest za miękkie. Ozdoby z masy cukrowej - zwłaszcza, jeśli całe ciasto ma zostać obłożone masą - potrafią być dość ciężkie i bardzo miękki biszkopt się do tego celu nie nadaje. Po drugie, po upieczeniu jest równe, z płaską górną powierzchnią.

Co na temat samego ciasta? Podoba mi się jego prostota. Zarówno w wykonaniu, jak i w wyglądzie. Robi się je bardzo szybko, a biały krem ładnie kontrastuje z ciemnym biszkoptem i ciemną polewą. Smaki kremu i polewy doskonale się uzupełniają. Nawiasem mówiąc, myślę, że polewę należy robić z gorzkiej czekolady - temu ciastu jest potrzebny zdecydowany akcent, bez niego mogłoby być mdłe. Obawiając się właśnie mdłego smaku, starałam się tym razem rozwałkować masę cukrową jak najbardziej cienko, żeby nie wpływała mocno na smak całości. Udało się, masa prawie wcale nie była wyczuwalna.

Ciasto jest bardzo dobre. Polecam osobom, które lubią słodycze - bo jest zdecydowanie słodkie. Nie polecam natomiast, jeśli ktoś nie lubi mleka w proszku - jego smak jest wyraźnie wyczuwalny.

http://mojewypieki.blox.pl/2007/10/Milky-Way.html

Te muffinki są delikatne i w smaku, i w strukturze. Tak delikatne, że w tym przypadku chciałabym położyć nacisk na posmarowanie blachy masłem przed pieczeniem - łatwo je zniszczyć, wyciągając z dołków, a więc należy im wychodzenie maksymalnie ułatwić.

Z tego względu też warto poczekać z wyciąganiem, aż wystygną - jak radzi przepis - ale i tak wszyscy wiedzą, że muffinki najlepiej smakują na ciepło...

Były pyszne, pomimo wykorzystania sztucznego aromatu - ekologicznej pomarańczy niestety nie posiadałam.

Wśród składników wymieniam czekoladę, bez podania jej ilości czy rodzaju, ponieważ to już zależy od osobistego uznania. W oryginalnym przepisie była gorzka czekolada, ja wymieszałam w równych ilościach gorzką i mleczną. A zużyłam jej w sumie 100 g, czyli tabliczkę. A więc moje muffinki zawierały dość dużo czekolady. Ponieważ robiłam je w pośpiechu, nie miałam czasu, żeby się przyłożyć do ich dekoracji. Tak więc zwyczajnie rozpuściłam czekoladę (z odrobiną masła) i niedbale je posmarowałam - jeszcze w formie, ponieważ zaraz potem muffinki były transportowane.

Zastanawiam się, czy w tym przepisie czekolada jest tak naprawdę potrzebna. Całość oczywiście jest pyszna - pomarańcza i czekolada stanowią idealne połączenie. Ale z kolei bez czekolady można by w pełni docenić ten subtelny pomarańczowy smak.

Można też udekorować je czekoladą o wiele delikatniej, niż ja to zrobiłam. Rozpuścić czekoladę (w kąpieli wodnej, czyli w misce, postawionej na garnku z gotującą się wodą) z wodą i masłem albo z mlekiem i masłem - dobierając proporcje tak, żeby polewa była płynna. Wtedy można ozdobić muffinki cienkimi paseczkami czekolady, wylewając na nie polewę wąską strużką.

http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=19375

Są podwójnie czekoladowe, bo w kakaowym cieście zatopione są kawałki czekolady. Smakują intensywnie czekoladowo i tak też pachną. Wiozłam dzisiaj blachę muffinek autobusem - blacha była przykryta, a wszystko razem było w siatce, ale i tak czułam zapach czekolady unoszący się wszędzie wokół mnie.

http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=22318