Słodko i wytrawnie

W ostatni weekend odbył się finał Szlachetnej Paczki. Uznałam to za świetną okazję do przygotowania ciasta ozdobionego masą cukrową. Logo akcji aż się prosiło, żeby je w ten sposób odwzorować. Był to mój pierwszy wyrób tego typu od czasu tortu w serca (zaprezentowałam go w notce o masie cukrowej).

Co trudno wywnioskować ze zdjęć, ciasto było dość małe: zostało upieczone w tortownicy o średnicy 20 cm. Nie wzięłam pod uwagę tego, że jeśli logo będzie miało niewielkie rozmiary, jego co mniejsze elementy będą trudne do wykonania. W wyniku tego napis ma urok w stylu "mam sześć lat i dopiero uczę się pisać". Nie pozostaje mi nic innego, niż tylko ten urok docenić. Zresztą dzięki temu widać wyraźnie, że jest to ręczny wyrób. Produkcja przebiegła tak: wydrukowałam logo Paczki w odpowiednim rozmiarze, wycięłam z papieru kształt serca i używając powstałego w ten sposób szablonu, wykroiłam takiż kształt z masy cukrowej. W odniesieniu do liter nie sposób się nie sprawdził, właśnie dlatego, że były za małe, dlatego produkowałam je, z rozwałkowanej masy wycinając wąskie paski i układając z nich odpowiednie kształty. Białe elementy nakleiłam na czerwony kwadrat, używając lukru z wody i cukru pudru.

Wypiek został radośnie pożarty w jednym z krakowskich magazynów Szlachetnej Paczki.

Pod dekoracją kryło się ciasto o nazwie Milky Way. Jak widać, nie zostało w całości pokryte masą cukrową. Zostało oblane czekoladową polewą, a do polewy przyklejony był kwadrat z masy cukrowej. Trochę się bałam tego przyklejania. Przepis na masę cukrową każe używać kremu maślanego; a co, jeśli czekolada się nie nadaje? Rozpuści masę cukrową, zniekształci dekoracje? Ale nic takiego się nie stało. Przetestowane: polewa czekoladowa nie szkodzi masie cukrowej.

Ciasto dobrze nadaje się do ozdabiania masą cukrową. Po pierwsze, jest dość sztywne - mam na myśli, że nie jest za miękkie. Ozdoby z masy cukrowej - zwłaszcza, jeśli całe ciasto ma zostać obłożone masą - potrafią być dość ciężkie i bardzo miękki biszkopt się do tego celu nie nadaje. Po drugie, po upieczeniu jest równe, z płaską górną powierzchnią.

Co na temat samego ciasta? Podoba mi się jego prostota. Zarówno w wykonaniu, jak i w wyglądzie. Robi się je bardzo szybko, a biały krem ładnie kontrastuje z ciemnym biszkoptem i ciemną polewą. Smaki kremu i polewy doskonale się uzupełniają. Nawiasem mówiąc, myślę, że polewę należy robić z gorzkiej czekolady - temu ciastu jest potrzebny zdecydowany akcent, bez niego mogłoby być mdłe. Obawiając się właśnie mdłego smaku, starałam się tym razem rozwałkować masę cukrową jak najbardziej cienko, żeby nie wpływała mocno na smak całości. Udało się, masa prawie wcale nie była wyczuwalna.

Ciasto jest bardzo dobre. Polecam osobom, które lubią słodycze - bo jest zdecydowanie słodkie. Nie polecam natomiast, jeśli ktoś nie lubi mleka w proszku - jego smak jest wyraźnie wyczuwalny.

http://mojewypieki.blox.pl/2007/10/Milky-Way.html

Postanowiłam wypróbować przepis na te muffinki, bo lubię herbatę i miałam nadzieję, że muffinki będą miały smak earl greya. Nie mają jednak takiego smaku - jest on ledwo wyczuwalny. Zwiększyłam dwa razy ilość herbaty w przepisie i postanowiłam przed zmieszaniem z resztą składników zalać ją wrzątkiem, żeby wydobyć z niej aromat – ale jej smak w muffinkach dalej jest delikatny. Nie pozostaje nic innego, tylko się z tym pogodzić: nie są to muffinki o smaku earl greya, a zaledwie z jego lekkim aromatem. A jednak zamieszczam tutaj ten przepis, uznając go za jeden z najbardziej udanych z powodu konsystencji tych muffinek, którą uważam za idealną. Muffinki są wilgotne i treściwe, ale jednocześnie lekkie i delikatne, mięciutkie. To chyba sprawia, że smakują wszystkim, których nimi częstuję. Bardzo ciekawy jest dodatek białej czekolady. Jeśli się ją drobno posieka, rozpływa się w czasie pieczenia tak, że nie pozostawia po sobie śladu, a tylko charakterystyczny posmak, który ja osobiście bardzo lubię. Jest jak przyprawa, której smak sam w sobie nie jest rozpoznawalny, a nadaje charakter całej potrawie.

Robiłam te muffinki zarówno z herbatą w torebkach, jak i z herbatą sypaną. Moja herbata w torebkach była na tyle drobna, że nie wymagała dalszego rozdrabniania, natomiast w procesie mielenia herbaty sypanej sprawdził się moździerz.

Intryguje mnie różnica w wyglądzie pomiędzy moimi muffinkami a muffinkami na stronie, którą podałam jako źródłową. Dlaczego tamte mają równą i gładką powierzchnię, a moje są takie poszarpane? Nie mogły wyjść inne - surowa masa była bardzo gęsta i nie układała się równo. Może autorka tamtego bloga użyła mniej gęstej śmietany? W każdym razie - zapewniam, że takie poszarpane też sa bardzo dobre...

http://przystole.blox.pl/2009/01/Muffinki-z-earl-grey-i-biala-czekolada.html

Wymyśliłam budyniowe muffinki. Pomyślałam, że przez analogię do muffinek jogurtowych, które są przez jogurt zdominowane i ciężkie od niego, można zrobić muffinki na bazie budyniu. Miałam ochotę na muffinki, które są zdecydowanie budyniowe i te właśnie takie są, wilgotne i ciężkie, i trochę niezgrabnie przez to wyglądające. Budyń jest waniliowy, a dodatkiem jest gruszka, bo to udane połączenie - tak pomyślałam, zainspirowana deserem w postaci gruszek z sosem waniliowym. Ktoś mógłby powiedzieć, że smak muffinek jest mdły, ale dla mnie jest po prostu delikatny. Gruszka dobrze komponuje się z całością, miękka i słodka. Jestem bardzo zadowolona z rezultatu, bo powstał wypiek o właśnie takim smaku, na jaki miałam ochotę i smakował mi bardzo. Ale myśląc o osobach, które wolą smaki bardziej zdecydowane, proponuję dodatek cynamonu. Ten cynamon właśnie teraz przyszedł mi do głowy i myślę, że za jakiś czas wypróbuję też takie połączenie.

Te muffinki są wyraźnie, do granic możliwości budyniowe. Po upieczeniu trzeba odczekać i pozwolić im lekko wystygnąć, bo inaczej mogą być problemy z wyjęciem ich z formy - są wręcz mokre. Jeśli ktoś woli muffinki bardziej wyrośnięte i pulchne, powinien dodać mniej budyniu.

Budyń można oczywiście zrobić z gotowego, kupnego proszku. Ale taki robiony od podstaw powstaje prawie tak samo szybko, a ja go bardziej lubię, bo można go zrobić z cukrem z prawdziwą wanilią albo nadać mu aromat, doprowadzając do wrzenia mleko z laską wanilii - a w kupnym budyniu będzie prawdopodobnie sztuczny aromat i być może jeszcze inne sztuczności. Poza tym podoba mi się konsystencja tego budyniu: aksamitna i mająca mniejsze skłonności do posiadania grudek, niż budyń z paczki.

Póki są jeszcze maliny, postanowiłam spróbować, jak smakuje prawdziwy angielski trifle. Właściwie w przypadku takiej potrawy jak trifle posiadanie precyzyjnego przepisu nie jest konieczne – w końcu to tylko deser złożony z warstw owoców i kremów. Jakiekolwiek się tam znajdą składniki i proporcje, na pewno będzie pyszny, bo w końcu jak trudno coś takiego skomponować? Ale ja postanowiłam mimo wszystko dotrzeć do pierwotnego, źródłowego przepisu. Mnogość odmian tego deseru w Internecie świadczy o tym, że mało kto już pamięta, jaką postać miał na początku i mało kogo to obchodzi. Jakoś jednak udało się dotrzeć do źródeł. Skompletowałam właściwy przepis i wykonałam. Tradycyjny. Angielski. Deser. Z malinami i bananami.

Uczciwie mówiąc, już na wstępie wiedziałam, że przyjdzie mi minimalnie zmodyfikować przepis. Na przykład śmietanka – maksymalna zawartość tłuszczu w śmietance, jaką można spotkać w Polsce, to 36% i takiej też użyłam. Wbrew przepisowi posłodziłam ją też przed ubiciem (podana w przepisie ilość uwzględnia tylko cukier, dodawany do kremu). Poza tym, nie mam sherry (to hiszpańskie wino) i nie planowałam w tej chwili go kupować. Użyłam amaretto (likier migdałowy), które akurat mam. Muszę powiedzieć, że trifle wzbogacony słodkim, migdałowym smakiem okazał się pyszny.

Warto go przygotować w szklanym, przezroczystym naczyniu (jednym dużym lub kilku małych), żeby kolejne warstwy były widoczne. Na tym polega urok tego deseru.

Zapragnęłam zrobić ten deser pod wpływem serialu „Friends”. Pamiętacie ten odcinek, w którym Rachel przygotowuje trifle, omyłkowo pomieszawszy ze sobą dwa różne przepisy, w wyniku czego powstaje deser z wołowiną? Przyjaciele pytają ją, co robi, a ona odpowiada: It’s a trifle. It’s got all of these layers. First there’s a layer of ladyfingers, then a layer of jam, then custard, which I made from scratch, then raspberries, more ladyfingers, then beef sautéed with peas and onions, then a little more custard, and then bananas, and then I just put some whipped cream on top! Bardzo zainteresował mnie deser, który wyglądał wyjątkowo apetycznie w wielkiej szklanej misie. Był pięknie i pieczołowicie ułożony; ja nie umiem tak ładnie poukładać tych warstw i wrzucam wszystkie byle jak. Opis składników brzmiał naprawdę pysznie (pomijając kwestię wołowiny). W każdym razie – od momentu obejrzenia tego odcinka miałam ochotę coś takiego zjeść. Jako fanka "Friendsów" chciałam nawet pierwotnie wykorzystać układ warstw, podany przez Rachel (bez wołowiny!), ale tym razem zdecydowałam się na tradycyjny.

Niestety, nie potrafię już teraz podać źródła, z którego korzystałam. Już parę miesięcy temu przetłumaczyłam i zapisałam przepis, który czekał na wypróbowanie aż do teraz. Niewykluczone, że korzystałam z paru stron internetowych, chcąc dociec, jaki to jest ten tradycyjny, pierwotny skład. Żeby się trochę zrehabilitować, polecam ten tekst, z którego wynika, że podana przeze mnie kolejność warstw jest tą tradycyjną-i-jedyną-właściwą. W skrócie - z tekstu wynika, że dolną warstwę zawsze stanowi ciasto: biszkopt, biszkopty albo inne ciastka. Ciasto zostaje - opcjonalnie - skropione alkoholem, najlepiej słodkim i pasującym smakiem do pozostałych składników. Następny jest dżem, mus albo sos - i tutaj dobrze jest użyć takiego, który jest zrobiony z owoców użytych w deserze. A więc jeśli trifle z malinami - to dżem malinowy; jeśli z truskawkami - sos truskawkowy. To podkreśli, wzmocni smak owoców. Owoce stanowią następną warstwę, na nie wylewa się krem, a na samej górze umieszcza się bitą śmietanę. Wariacje i modyfikacje oczywiście mogą być przeróżne, a podany układ warstw zachęca do tworzenia własnych zestawień smakowych. Na blogu podałam już wcześniej przepis na trifle truskawkowo-cytrynowy.

Trifle to tradycyjny angielski deser. Właściwie tradycyjny jest trifle z malinami i bananami, a ten truskawkowy jest modyfikacją. Zaczęłam od modyfikacji, ale zamierzam kiedyś wypróbować podstawowy przepis; wtedy na pewno go tu zamieszczę.

Przepis podaje, że z podanych ilości składników powstaje osiem do dziesięciu porcji. Żeby faktycznie tyle wyszło, muszą to być porcje nieco mniejsze, niż te na moich zdjęciach – i słusznie, bo cała szklanka tego deseru okazała się zbyt dużą ilością. Całość jest bardzo słodka i kaloryczna, nie da się zjeść wiele na raz.

Jak smakuje? Zachwycająco. Truskawki i bita śmietana w oczywisty sposób stanowią udane połączenie, a ich słodki smak jest złamany przez kwaskowaty lemon curd.

Przepis nakazuje użyć śmietanki bardziej tłustej, niż 30%. Oczywiście, jeśli ktoś innej nie ma, może użyć takiej, ale im wyższa zawartość tłuszczu, tym bardziej kremowa konsystencja śmietany po ubiciu i tym trwalsza ona jest – nie podchodzi wodą. A ma to tutaj pewne znaczenie, ponieważ trifle długo musi się chłodzić przed podaniem. W Polsce można kupić śmietankę 36%.

http://www.joyofbaking.com/StrawberryLemonCurdTrifle.html