Słodko i wytrawnie

Póki są jeszcze maliny, postanowiłam spróbować, jak smakuje prawdziwy angielski trifle. Właściwie w przypadku takiej potrawy jak trifle posiadanie precyzyjnego przepisu nie jest konieczne – w końcu to tylko deser złożony z warstw owoców i kremów. Jakiekolwiek się tam znajdą składniki i proporcje, na pewno będzie pyszny, bo w końcu jak trudno coś takiego skomponować? Ale ja postanowiłam mimo wszystko dotrzeć do pierwotnego, źródłowego przepisu. Mnogość odmian tego deseru w Internecie świadczy o tym, że mało kto już pamięta, jaką postać miał na początku i mało kogo to obchodzi. Jakoś jednak udało się dotrzeć do źródeł. Skompletowałam właściwy przepis i wykonałam. Tradycyjny. Angielski. Deser. Z malinami i bananami.

Uczciwie mówiąc, już na wstępie wiedziałam, że przyjdzie mi minimalnie zmodyfikować przepis. Na przykład śmietanka – maksymalna zawartość tłuszczu w śmietance, jaką można spotkać w Polsce, to 36% i takiej też użyłam. Wbrew przepisowi posłodziłam ją też przed ubiciem (podana w przepisie ilość uwzględnia tylko cukier, dodawany do kremu). Poza tym, nie mam sherry (to hiszpańskie wino) i nie planowałam w tej chwili go kupować. Użyłam amaretto (likier migdałowy), które akurat mam. Muszę powiedzieć, że trifle wzbogacony słodkim, migdałowym smakiem okazał się pyszny.

Warto go przygotować w szklanym, przezroczystym naczyniu (jednym dużym lub kilku małych), żeby kolejne warstwy były widoczne. Na tym polega urok tego deseru.

Zapragnęłam zrobić ten deser pod wpływem serialu „Friends”. Pamiętacie ten odcinek, w którym Rachel przygotowuje trifle, omyłkowo pomieszawszy ze sobą dwa różne przepisy, w wyniku czego powstaje deser z wołowiną? Przyjaciele pytają ją, co robi, a ona odpowiada: It’s a trifle. It’s got all of these layers. First there’s a layer of ladyfingers, then a layer of jam, then custard, which I made from scratch, then raspberries, more ladyfingers, then beef sautéed with peas and onions, then a little more custard, and then bananas, and then I just put some whipped cream on top! Bardzo zainteresował mnie deser, który wyglądał wyjątkowo apetycznie w wielkiej szklanej misie. Był pięknie i pieczołowicie ułożony; ja nie umiem tak ładnie poukładać tych warstw i wrzucam wszystkie byle jak. Opis składników brzmiał naprawdę pysznie (pomijając kwestię wołowiny). W każdym razie – od momentu obejrzenia tego odcinka miałam ochotę coś takiego zjeść. Jako fanka "Friendsów" chciałam nawet pierwotnie wykorzystać układ warstw, podany przez Rachel (bez wołowiny!), ale tym razem zdecydowałam się na tradycyjny.

Niestety, nie potrafię już teraz podać źródła, z którego korzystałam. Już parę miesięcy temu przetłumaczyłam i zapisałam przepis, który czekał na wypróbowanie aż do teraz. Niewykluczone, że korzystałam z paru stron internetowych, chcąc dociec, jaki to jest ten tradycyjny, pierwotny skład. Żeby się trochę zrehabilitować, polecam ten tekst, z którego wynika, że podana przeze mnie kolejność warstw jest tą tradycyjną-i-jedyną-właściwą. W skrócie - z tekstu wynika, że dolną warstwę zawsze stanowi ciasto: biszkopt, biszkopty albo inne ciastka. Ciasto zostaje - opcjonalnie - skropione alkoholem, najlepiej słodkim i pasującym smakiem do pozostałych składników. Następny jest dżem, mus albo sos - i tutaj dobrze jest użyć takiego, który jest zrobiony z owoców użytych w deserze. A więc jeśli trifle z malinami - to dżem malinowy; jeśli z truskawkami - sos truskawkowy. To podkreśli, wzmocni smak owoców. Owoce stanowią następną warstwę, na nie wylewa się krem, a na samej górze umieszcza się bitą śmietanę. Wariacje i modyfikacje oczywiście mogą być przeróżne, a podany układ warstw zachęca do tworzenia własnych zestawień smakowych. Na blogu podałam już wcześniej przepis na trifle truskawkowo-cytrynowy.

Trifle to tradycyjny angielski deser. Właściwie tradycyjny jest trifle z malinami i bananami, a ten truskawkowy jest modyfikacją. Zaczęłam od modyfikacji, ale zamierzam kiedyś wypróbować podstawowy przepis; wtedy na pewno go tu zamieszczę.

Przepis podaje, że z podanych ilości składników powstaje osiem do dziesięciu porcji. Żeby faktycznie tyle wyszło, muszą to być porcje nieco mniejsze, niż te na moich zdjęciach – i słusznie, bo cała szklanka tego deseru okazała się zbyt dużą ilością. Całość jest bardzo słodka i kaloryczna, nie da się zjeść wiele na raz.

Jak smakuje? Zachwycająco. Truskawki i bita śmietana w oczywisty sposób stanowią udane połączenie, a ich słodki smak jest złamany przez kwaskowaty lemon curd.

Przepis nakazuje użyć śmietanki bardziej tłustej, niż 30%. Oczywiście, jeśli ktoś innej nie ma, może użyć takiej, ale im wyższa zawartość tłuszczu, tym bardziej kremowa konsystencja śmietany po ubiciu i tym trwalsza ona jest – nie podchodzi wodą. A ma to tutaj pewne znaczenie, ponieważ trifle długo musi się chłodzić przed podaniem. W Polsce można kupić śmietankę 36%.

http://www.joyofbaking.com/StrawberryLemonCurdTrifle.html