Słodko i wytrawnie

Przepis zaczerpnięty wprost ze znanego wszystkim bloga. Niczego w nim nie zmieniłam. Zamieszczam go tu, żeby ogłosić triumf nad kremem, który bardzo nie chciał się udać, ale w końcu skapitulował i się udał. A jak już się udał, to się tym pochwalę. Przy okazji opiszę, co też takiego robiłam, że się nie udawał i jak to zrobiłam, że ostatecznie wyszedł dobry. Pisałam już, że dopiero uczę się piec? No. I w taki właśnie sposób uczę się na własnych błędach. Może komuś uda się czegoś nauczyć na moich błędach i już nie będzie musiał popełniać własnych.

Tort jest lekki i chyba oryginalny - ja nigdy dotąd nie jadłam niczego, co łączyłoby ze sobą mak i białą czekoladę. A pasują do siebie bardzo dobrze. A więc: tort jest lekki. I delikatny w smaku. Idealnie nasączony ponczem: wilgotny, ale nie mokry. Aromat rumu podkreśla smak całości, ale nie dominuje. Chowa się gdzieś na dalszym planie tak, że właściwie trudno go rozpoznać, chociaż jest wyczuwalny. Krem rozpływa się w ustach.

Marzyła mi się śnieżnobiała dekoracja tego tortu: jakieś rozetki, gwiazdki z kremu, ozdobione kilkoma srebrnymi kuleczkami. Okazało się, że ten krem niezbyt się nadaje do robienia takich dekoracji. Chociaż ma gładką strukturę, trudno mi było tak wygładzić powierzchnię tortu i ozdobić ją rozetkami, żeby wyglądało to ładnie. Krem układał się jakoś inaczej, niż chciałam i uparcie nadawał tortowi niechlujny, bałaganiarski wygląd. Ostatecznie się poddałam, wygładziłam krem tak, jak umiałam najlepiej i posypałam tort różowymi serduszkami. Ale mam już pomysł na to, jak można by zrealizować mój pierwotny zamysł: ubić dodatkowo samą śmietankę, ewentualnie śmietankę z cukrem. Cienką warstwą takiej śmietanki dodatkowo obłożyć tort i wygładzić powierzchnię, z reszty zrobić rozetki. Dekoracje z bitej śmietany na pewno będą dobrze wyglądać.

Ponieważ osobom, które potrafią piec, na pewno wystarczy przepis bez dodatkowych rozwlekłych opisów, podaję go od razu. A jeśli ktoś, tak jak ja, jeszcze się uczy, może przeczytać historię moich nieudanych prób, którą znajdzie zaraz za przepisem.

Ten krem jest chyba dość trudny dla początkujących. Wnioskuję to z liczby znajdujących się pod źródłowym przepisem komentarzy, które ogłaszają, że coś poszło nie tak. Dlatego też mam nadzieję, że mój opis porażek komuś się przyda i pomoże przy robieniu kremu. Pomoże znaleźć przyczynę ewentualnego niepowodzenia i ją wyeliminować.

Zepsułam krem kilka razy, zanim się udało go zrobić. Nie do wiary, że byłam taka wytrwała, że próbowałam dalej. Na pewno zachęciło mnie to, że skoro autorka bloga "Moje wypieki" poleca ten przepis, to na pewno jest on dobry. Uszczegółowię: uparłam się, żeby krem zrobić ze śmietanki (płynnej). Na pewno da się go też zrobić ze śmietany (gęstej). I być może jest to nawet ławiejsze. Ale ze śmietanki wychodzi trochę bardziej delikatny i tak mi bardziej pasowało.

Przy pierwszym podejściu krem mi się zwarzył. Schłodziłam śmietankę jak zwykle, dała się ubić bez problemów. Zaczęłam wlewać do niej czekoladę i ubijać. Zwarzyła się. Wniosek, do którego doszłam: należy śmietankę schłodzić najbardziej, jak się da (w moim przypadku oznacza to schłodzenie jej bardziej, niż to zwykle robiłam). Nawet, jeśli taka nie do końca schłodzona sama w sobie się ubije, w połączeniu z lekko ciepłą czekoladą jej temperatura się podniesie i przy dalszym ubijaniu spowoduje rozwarstwienie się kremu.

Drugie podejście dało w rezultacie krem z grudkami. Płynna czekolada w zetknięciu z lodowatą śmietanką zdążyła lekko zastygnąć, zanim została wmiksowana w krem i pozostała w nim w postaci malutkich kawałków. Wyjaśnienie: wlałam za dużo czekolady na raz, robiąc przerwę w miksowaniu, zamiast zrobić dokładnie tak, jak w przepisie, czyli miksować bez przerwy. Muszę jednak dodać, że smakowi kremu to ani trochę nie zaszkodziło, a grudki nie były wyczuwalne. Tylko widoczne.

Podejście trzecie. Nie wiedząc, czy problem z grudkami się nie powtórzy, postanowiłam rozcieńczyć roztopioną czekoladę małą ilością śmietanki, żeby była mniej skłonna do zastygania. Nie udało się. Mała ilość śmietanki dodana do roztopionej czekolady powodowała jej warzenie się, i to zarówno wtedy, kiedy oba składniki były ciepłe, jak i wtedy, kiedy były schłodzone. To bardzo dziwne, ale okazuje się, że o ile białą czekoladę da się rozpuścić w większej ilości mleka (tak, jak w poprzednim przepisie na tort), to niewielkiej ilości nie da się z białą czekoladą wymieszać.

Kiedy w końcu krem wyszedł tak, jak trzeba, nie mogłam zrozumieć, dlaczego tak długo mi się to nie udawało. Ostatecznie nie ma w tym niczego trudnego - wystarczy postępować dokładnie tak, jak jest to opisane w przepisie, czyli dobrze schłodzić śmietankę, a roztopioną i schłodzoną czekoladę wlewać do niej powoli, miksując na bieżąco. I nie trzeba kombinować z rozcieńczaniem czekolady. (Dygresja: taki krem da się zrobić również mieszając roztopioną czekoladę z całą śmietanką, chłodząc, a następnie ubijając całość. Tego nie próbowałam. Chciałam zrobić to tak, tak mówi przepis, bo przecież skoro da się to tak zrobić, mnie również musiało się udać.)

Niezła konkluzja: po tylu nieudanych próbach dojść do wniosku, że należało po prostu postępować według przepisu. Tyle tylko, że trzeba postępować dokładnie według przepisu.

Przy okazji muszę powiedzieć, że czekolada Milka bardzo dobrze nadaje się to rozpuszczania. Rozpływa się szybko i jest fantastycznie aksamitna, bez grudek. Chłodzona, przy zadziwiająco niskich temperaturach pozostaje płynna. Skoro już o tym mowa, użyłam śmietanki 36% firmy Łowicz.

http://mojewypieki.blox.pl/2008/09/Tort-makowy-z-kremem-z-bialej-czekolady.html