Słodko i wytrawnie

Przepis z dedykacją dla Asi.

Po raz pierwszy spróbowałam czekoladowego fondue. Fondue to właściwie potrawa z roztopionego żółtego sera (w którym macza się kawałki chleba), a czekoladowa wersja jest już wariacją na temat. Potrawa pochodzi ze Szwajcarii, a nazwa "fondue" ma coś wspólnego z francuskim słowem oznaczającym "topić się". Widać więc, że odnoszenie tej nazwy do takiej słodkiej wersji również ma rację bytu, jako że w potrawie występuje roztopiona czekolada. W tej roztopionej czekoladzie macza się kawałki owoców, nabite na widelec. Takie to proste, a takie dobre. Fondue jest bardzo towarzyską potrawą o szczególnym charakterze, jako że wszyscy uczestnicy sięgają do jednego naczynia. Nadaje się do długiego celebrowania w gronie znajomych.

Można kupić zestaw specjalnie przeznaczony do przygotowania czekoladowego fondue - taki zestaw składa się z podgrzewacza, w którym można umieścić świeczkę, miski na masę czekoladową i małych widelców. Te zestawy są bardzo ładne, ale ponieważ ja takiego nie mam, poskładałam go z tego, co miałam w domu. Z dwiema miseczkami, ponieważ wypróbowaliśmy od razu masy z ciemnej i białej czekolady. Przy okazji uczyniłam spostrzeżenie: kupowanie takich specjalnych zestawów nie jest głupie - widelce, które są do nich dołączone, są wyprofilowane inaczej niż zwykłe i podejrzewam, że dzięki temu kawałki owoców dobrze się na nich trzymają. My używaliśmy zwykłych widelców i raz po raz gubiliśmy owoce, które zsuwały się z nich i wpadały do czekolady.

We wszystkich przepisach, jakie znalazłam, zawartość płynnych składników w masie czekoladowej była większa, niż ja podaję. Przy tak dużym udziale płynów masa byłaby jednak bardzo rzadka, a ja wolę, żeby była bardziej gęsta i bardziej... czekoladowa. Poniżej więc moja propozycja. Przepis zarówno na ciemne, jak i na białe fondue daje 4 porcje.

Kiedy myślę o owocach, które dobrze smakują z czekoladą, jako pierwsze przychodzą mi do głowy truskawki i banany. Ale oczywiście jest to kwestia gustu i fantazji, można użyć wielu innych gatunków. Owoce należy umyć, obrać ze skórek, uwolnić od pestek; te większe pokroić na kawałki.

Czekoladowe fondue zawsze kojarzyło mi się z owocami, ale teraz, przeglądając przepisy natrafiłam na różne inne pomysły: w czekoladzie można maczać biszkopty albo - marcepanowe kulki, na które podaję przepis:

Z Wikipedii dowiedziałam się, że winiak to to samo co brandy, przedstawicielem brandy natomiast jest na przykład koniak. Szczerze mówiąc, i tak takich alkoholi nie posiadam; mam w domu trzy butelki różnych trunków, używanych właśnie do różnych deserów, a wśród nich wódkę - użyłam więc wódki. Nie wiem, ile moje kulki straciły na smaku przez brak brandy - moim zdaniem i tak były bardzo dobre. Alkohol i skórka cytrynowa ożywiły lekko mdły smak marcepanu. Migdały posiekałam, nie zmieliłam - dzięki temu ich kawałki nadały kulkom niejednolitą strukturę. Tak, bardzo dobre były.

Czekoladowe fondue przypadło mi do gustu i bardzo chętnie wrócę do niego w lecie, kiedy będą truskawki i wiśnie.

http://www.chefkoch.de/rezept-anzeige.php?ID=251641100015265
http://www.rezepte-gratis.de/rezepte_13269-weisses-schokoladenfondue.htm

To dość nietypowy tort. Nie zawiera grubych warstw kremu, tylko cieniutkie warstwy dżemów i marcepanu. Jest za to wyjątkowo mocno nasączony owocowo-rumowym ponczem. Ma dość zdecydowany smak - jest bardzo słodki. Jednocześnie jednak jest to smak w jakiś sposób subtelny; delikatnie przenikają się w nim smaki cytrusów, rumu i marcepanu. Żaden nie dominuje. Smak alkoholu również nie jest intensywny; właściwie jest ledwo wyczuwalny.

Warto zwrócić uwagę na to, żeby równomiernie i dokładnie skropić biszkopt ponczem. Ja popełniłam przeoczenie i jedno miejsce pozostało suche - stanowiło dysonans w stosunku do całości.

Bardzo cieszył mnie proces produkcji tortu. To dlatego, że wszystkie składniki tak przyjemnie się podjadało. Kiedy otworzyłam słoik z dżemem pomarańczowym, zapachniał tak mocno, że musiałam go spróbować. Poncz ze świeżych soków również był bardzo dobry, a do jedzenia marcepanu jestem chętna w każdych okolicznościach. I tak pracowałam wśród unoszącego się wokół mnie zapachu pomarańczy, podjadając - i wiedziałam, że z połączenia pysznych składników musi powstać coś dobrego.

Po przeszperaniu Internetu doszłam do wniosku, że to nie jest prawdziwy starowiedeński tort ponczowy. Na większości stron pod tym hasłem znajduje się bowiem trochę inny przepis: o, taki, jak tu. Nie ma w nim marcepanu - to najważniejsza różnica w stosunku do przepisu, który podaję. Chociaż zazwyczaj lubię docierać do oryginalnych, źródłowych przepisów i poznawać tradycyjne smaki, tym razem zdecydowałam się na wypróbowanie tego, zmienionego przepisu - a to dlatego, że barrrdzo lubię marcepan. Jestem jednak pewna, że oryginalny przepis również kiedyś wypróbuję.

http://www.kwestiasmaku.com/desery/torty/tort_marcepanowy/przepis.html
http://ugotuj.to/przepisy_kulinarne/2,87561,,Tort_ponczowy_starowiedenski,,34429757,9495.html

Proponuję posypanie muffinek płatkami migdałów, bo tak było w oryginalnym przepisie, ale ja, piekąc je pierwszy raz, tego nie zrobiłam - i też były bardzo dobre. Myślę za to, że możnaby dodać im więcej marcepana albo aromatu - chociaż na pewno nie jestem obiektywna, wyrażając tę opinię: ja uwielbiam marcepan.

http://mojewypieki.blox.pl/2008/05/Muffinki-z-marcepanem.html