Słodko i wytrawnie

Postanowiłam wypróbować przepis na te muffinki, bo lubię herbatę i miałam nadzieję, że muffinki będą miały smak earl greya. Nie mają jednak takiego smaku - jest on ledwo wyczuwalny. Zwiększyłam dwa razy ilość herbaty w przepisie i postanowiłam przed zmieszaniem z resztą składników zalać ją wrzątkiem, żeby wydobyć z niej aromat – ale jej smak w muffinkach dalej jest delikatny. Nie pozostaje nic innego, tylko się z tym pogodzić: nie są to muffinki o smaku earl greya, a zaledwie z jego lekkim aromatem. A jednak zamieszczam tutaj ten przepis, uznając go za jeden z najbardziej udanych z powodu konsystencji tych muffinek, którą uważam za idealną. Muffinki są wilgotne i treściwe, ale jednocześnie lekkie i delikatne, mięciutkie. To chyba sprawia, że smakują wszystkim, których nimi częstuję. Bardzo ciekawy jest dodatek białej czekolady. Jeśli się ją drobno posieka, rozpływa się w czasie pieczenia tak, że nie pozostawia po sobie śladu, a tylko charakterystyczny posmak, który ja osobiście bardzo lubię. Jest jak przyprawa, której smak sam w sobie nie jest rozpoznawalny, a nadaje charakter całej potrawie.

Robiłam te muffinki zarówno z herbatą w torebkach, jak i z herbatą sypaną. Moja herbata w torebkach była na tyle drobna, że nie wymagała dalszego rozdrabniania, natomiast w procesie mielenia herbaty sypanej sprawdził się moździerz.

Intryguje mnie różnica w wyglądzie pomiędzy moimi muffinkami a muffinkami na stronie, którą podałam jako źródłową. Dlaczego tamte mają równą i gładką powierzchnię, a moje są takie poszarpane? Nie mogły wyjść inne - surowa masa była bardzo gęsta i nie układała się równo. Może autorka tamtego bloga użyła mniej gęstej śmietany? W każdym razie - zapewniam, że takie poszarpane też sa bardzo dobre...

http://przystole.blox.pl/2009/01/Muffinki-z-earl-grey-i-biala-czekolada.html

Jak Hindusi piją herbatę? Bardzo mocno zaparzoną, z dużą ilością mleka, cukru i imbiru. To ma być napój stawiający na nogi. Teina i cukier działają pobudzająco, a do tego dochodzi ostry smak imbiru.

Ten napój nauczyła mnie robić przyjaciółka, która swego czasu miała za współlokatorów dwóch Hindusów. Oni właśnie mówili o nim, że stawia na nogi i potrafili go pijać podobno po pięć razy dziennie. Poczęstowana tym napojem przez nią, zachwyciłam się nim i próbowałam znaleźć w Internecie informację o tym, czy jest to uświęcona tradycją receptura, ale okazało się, że tradycyjny przepis zawiera więcej aromatycznych przypraw. Najwyraźniej od wspomnianych Hindusów przejęłyśmy uproszczoną, codzienną procedurę wyrobu herbacianego napoju – co również ma dla mnie duży urok z powodu autentyzmu. Nauczyłam się robić napój tak, żeby osiągać dokładnie ten smak, który tak polubiłam, a czego się nauczyłam, wiernie przekazuję.

Dzięki gotowaniu razem z mlekiem i cukrem napój zyskuje całkiem nową jakość - nie jest to po prostu herbata z mlekiem. Pojawia się lekki posmak karmelu. Całość jest słodka i kaloryczna, nie da się zaprzeczyć, ale nie mdła. Warto spróbować.